روزهایم آفتابی نیست

روزهایم آفتابی نیست کلیه نوشته های این وبلاگ اثر بنده است و از جایی کپی برداری نشده است... سپاه پاسداران سپاه قدس یعنی پاک بودن گهی دنیا گهی افلاک بودن به گوش حضرت حق راز گفتن و لبیک ملائک را شنفتن سپاه اینجا یعنی صیاد شیراز که با روح الامین میکرد پرواز سپاهی مرجع عشق و امید است پس از شبهای طولانی رسیدست سپاهی یعنی از ایام پر غم رسیده روز تهرانی مقدم جهان آرا به دشمن حرب کردن چو چمران پشت خود بر غرب کردن سپاهی قدرت اسلام و دین است به راه حق ختم الامرسلین است به...

رفتی تو ز نزد من و انگار نه انگارشب تا به سحر مانده ام از داغ تو بیداربردار و بِکش گردن ما را به سر دارگر نیست مرا چشم قشنگ تو خریداربعد از تو کنم ترک خدا را که نگوییبا این دل آواره ، خداوند ن...

دار و ندار من تویی چاره ی کار من توییدلبر و یار من توییهیچ میازار مرادانیال علی پناهی...

مـیـگـن جـواب خـوبـیـو ، بـدی نـمـیـدن به کـسـی میگن که اسـرار دلـو نـمـیـسـپـرن بـه هـر کـسـی خدا میدونه بنده هاش ، کـی بودن و چـیـکـاره ان شُکر ، که دنیا دائما ، نه جای توست نه جای من دانیال علی پناهیبرچسبها: مثنوی[ چهارشنبه بیست و نهم شهریور ۱۳۹۶ ] [ 21:0 ] [ دانیال علی پناهی ] [ ]...

سلام بچه ها راستش توی تلگرام یه چالش جدید گذاشتیم بین دوستان که خیلی جالب بود برام . قانونش این بود که شعر های اصیل فارسی رو تبدیل به شعر طنز کنیم . شعر منم اینه که امیدوارم خوشتون بیاد . خودمون که با دیدن شعرا از خنده روده درد گرفتیم شاهنامه فردوسی : بیژن و منیژه منیژه منم دخت افراسیاب برهنه ندیده تنم آفتاب نبودم من هرگز در این تاب و تب نمالیدم هرگز به لب رُژ لب ندیدست چشمان من ...

سلام بچه ها راستش توی تلگرام یه چالش جدید گذاشتیم بین دوستان که خیلی جالب بود برام . قانونش این بود که شعر های اصیل فارسی رو تبدیل به شعر طنز کنیم . شعر منم اینه که امیدوارم خوشتون بیاد . خودمون که با دیدن شعرا از خنده روده درد گرفتیم شاهنامه فردوسی : بیژن و منیژه منیژه منم دخت افراسی...

سیبی که دادی خوردم و از عـــرش آویـــزان شــــدم بـا بـرگ پـوشـاندی مـرا پــایــیــز شــد عـریـان شــدم من همچو فرزندان خـود قـــــربـــانـی نــســوان شــدم حــــوّای زیــبــا دیــدم و مــحــو رخ جــانــان شــــدم چـون زن نـبـودم غیر او بــر عـشـق او زنـدان شـــدم شــوق خـیـانـت داشــتــم لــیــک از وفــاداران شـــدم گـشـتـم مطیع حـرف زن رســوای رســـوایــان شـــدم یک سیب خوردم عاقبت از عــمــق جان ویران شــدم ...

چـمدان بستی و گفتی که ز رفتن نهراسی نـوش جانت نمکی را که تو هـرگـز نشـناسـی گفتی آخر به مـن غمزده هیچی تـو بـرایـم نـه ســـزاوار ثـنـایـی نـه سـزاوار ســپــاســی گفتم ای یار نـدارم بـه عقـب راه گـریـزی بی من از راه به در میشوی از پرت حواسی گفتی ار گیجم و مستم ضرری بر تو نیاید نـرسـان دیـگر از ایـن بـعـد مـرا هـیـچ تماسی گفتم از نامه نوشتن به تو مایوس شدم مـن به در آوردی ام از ریـشـه مرا سخت اساسی گفتی ار تنگ دلـت شد برو در باغچۀ مـا بـوی مـن م...