تا قطارِ غم تو ، در پی من می آید غم دوری ز تو ، بر ریل مرا میبندد من ز هجران تو خون مـی گِـریـم وای بـــر آنــکــه بـه مـن مـیـخـنـدد دانیال علی پناهی

تــو در اوج آرامــش و مـنـطـقـی من اما چه بی منطق و وحشی ام تـو تـسـلـیـم دنـیـایــی و بــاز هــم بــه تـنـهـایـی مـحـض میبخشی ام دانیال علی پناهی

بـوی خـون مـیـدهـد اشعار من شـوریده مـا ز حـسـرت چـو بمیریم صـدایی نکنیم وحشت از غصه نداریم وفادار است او مـا ز غـم سـوخـتـگـانـیـم و ابـایـی نکنیـم چه سکوتیست که از نـعـره مـا میخیزد مـا ز لـب قـفل شکایت بـه خـدا وا نـکنیم جـان ما گر بستاند چـه خـیـالـی داریـم؟ تو گمان کردی از این خانه حیایی نکنیم؟...

خـدایـا سـخـت گـرداندی در این عـالـم حـیـاتـم را کـه روزی چــنــد مــیــدیــدم ، تـقـلای مـمـاتـم را گشودی درب رحمـت را ولی بـر روی مـا بستی در ایــن تـومــار اعـمـالـم ، فـقـط دیـدی گناهـم را چـقـدر از بـاب حـاجـاتـم بـه درگاهت دعـا کـردم صـبـوری در اجـابـت هـا ، عجولی هـر عذابم را چه تسبیحی که از ...

مـــن بـه مـعـصـومـیـت چــشــم تـو بیمار شـدم دل جـدا کـردم و از غـیـر تــو بیزار شـدم عـکـس هـایـم کـه تـو دیـدی ، سـیـاهـنـد و سپید با تو صـد رنـگ نبودم کـه ســزاوار شـدم کــیــنــه ای هــیــچ نـدارم بـجـز از دشـمـن تـو مـن بـر ایـن کـیـنـۀ در سیـنه گرفـتار شـدم کــاش مـیـمـردم و ایــن روز نـمـیـد...

بــه نــام یــاور تـنـهـای تـبـریـز رفــیــق شــــام هـــای تـار تـبـریـز ستم دیده ، بلا کش ، زجر دیده کـه از چشمان خیسش خون چکیده خـدا را شـاهـد ایـن غـم بگـیـرم کـه مــن از داغ تـو مـاتـم بـگـیـرم رفــیــق دردهــای بــیــشــمــارم مـن از غـم هـای قـلـبت زخم دارم تـو دیـدی داغ آن دلـدار دیـریـن چـو...

پسر شیر خــدا ، جـان بـه فـدای غــم تـو اینچنین خسته و شوریده چـرا میگردی ؟ لـشـگـر کـفـر دگــر وارد ایـمــان نـشــود تو به گوش کرشان موعظه هـا میبندی ؟ گـرچـه هـر ظلـم به جـان تو روا میدارند تو ز منکر بکنی نـهـی و بـه راهِ پندی ؟ آه بـیـمــار شـدی از غـم ایـن لـشـگـریـان گرچه سرخست رخت باز تو اما ز...

عاشق این گیفم دوست دارم یه مدت اینجا بمونه واسه همه بی عدالـتـی های دنــــیـــــا

سیبی که دادی خوردم و از عـــرش آویـــزان شــــدم بـا بـرگ پـوشـاندی مـرا پــایــیــز شــد عـریـان شــدم من همچو فرزندان خـود قـــــربـــانـی نــســوان شــدم حــــوّای زیــبــا دیــدم و مــحــو رخ جــانــان شــــدم چـون زن نـبـودم غیر او بــر عـشـق او زنـدان شـــدم شــوق خـیـانـت داشــتــم لــیــک از...

ای یوسف زهرا : غـریـب افتاده ای تنها ، و از چـشـمـت نـشـانی نیست بـبـیـن در ایــن غـریـبـسـتـان ، برایت آشنایی نـیـسـت هـمـه دلـتـنـگ خـویـشـنـد و ، بـرایـت نـیـست دلتنگی اگـر در سیل غم مُردیم ، جز این ما را جزایی نیست ای بشر : خـیالت شهر عصیان است و در اینجا خدایی نیست ؟ خـیالت زنـدگـی تـاریـک و جـ...

ایـن راز نهفته اسـت و مـن مـیـدانـم دل در گـــرو یـــار نــگــه مــیــدارم هـم وقت سـکـوت مهر دارم بر لـب هــم وقـت غـزل ز نـام او مـیـخـوانـم گـر دست نیاز من دراز است بر او چون عاش و پاک و پاکباز است همو بی دین نشوم تا دل تو دین من است تا حضرت حق نگاهدار اسـت از او دانیال علی پناهی

تـو کـه در عـشـوه گـری شهرۀ آفاق جهانـی بـه گمانت که بماند به رُخت حُسـن جـوانـی؟ زن زیـبـایـی و مـغـرور بـه زیبایی خویشـی بـه خـدا هـیـچ نـمـانـد ز تـو نـامـی و نـشانی تو اگر رهرو دینی و اگر رهـرو فـرهـنـگ همچو پروینی و سیمین که در این دِیر بمانی جـمـلـگـی جـنـس مـونث پـی زیبایی خویشند و هوا خواه ز...

از نـــامــــرادی مُـــردم و *** روز ســــیـــاه دیــده ام از شـوق مـــرگ زودرس *** ونــدر کـفـن خـوابیده ام گـــفــتــنــد آداب دعــــــــا *** هـر یـک بیاوردم به جـا امـــا ز تــاثــیــر دعـــــــا *** چـیـزی نـشـد عـایـد مرا خـــون آبـه از غــم ریختم *** پیر از جـوانی من شدم از غم شدم سیراب و سیر...

جــوانــی نیمه شـب در قلب صحـرا *** صــدا مـیـزد بـه نـجـوایــی خدا را کـه یـا رب آفــریــدی کـهـکـشـان را *** چــه زیـبـا سـاخـتـی سـیـاره ها را چـــه روشن ساختی شمس و قمر را *** چـــراغ آســمــان سـتـاره هــــا را چـــه خـوش آواز کـردی بـلـبلان را *** پر از گل کرده ای این دشت ها را یـکی را ساختی چ...

پـخـتـه شــدن پیشکـش ، ز فـرط غــم سـوخـتـم جـان که رسیدم به لب ، لــب ز سـخـن دوختـم خــنـده زدم تــا کــسی ، پــــی نـبـرد راز مـــن نـالـه نـکـردم کـه یــار ، نـشـنـود امـراض مــن گــرچـه غـریـق غـمـم ، عــاشــق غــم نـیـسـتـم اوسـت حـریـف مـن و ، مـن بـه خــدا نـیـسـتـم آه بــه رفــتــار مـــــن...

مـثـل خـشـت آجـریـم و دار دنـیـا کــوره ای سخت گشتیم از حرارت دشمن ما نار نیست گــر حـرارت بـیـشـتـر خوردیم از حد لزوم سـوخـتـیـم و رفـت ، مـرگ را انـکار نیست فـرق بـسـیـار اسـت بـیـن سـوختن بـا پختگی پـخـتـه هـم باشیم ، آری حـق ما دیوار نیست دانیال علی پناهی

آلــــوده زنــی بـــدکــــــــار *** در مـحـضـر شـاهـی بود در مــجـلـسـشـان ایـن بـیـن *** مـــلّایی و قــاضــی بــود مـــردم هـمـگــی شــاکــــی *** از ایـــن زن بـــدکـــــاره تـــا حــکــم کــنــد قـاضــی *** ایـــن درد کــنــد چــــاره قــاضــی بــه زن بــدکــــار *** گــفـــت : ای زن بـدکاره عـ...

هـنوز وقـت آن نشد ، به قلب مـا ســر بـزنـی ؟ بگذری از غرور خود ، به خانه ام در بـزنـی ؟ بـه قـلـب دشـمـنـانـمـان ، ضـربـۀ آخـر بـزنـی ؟ ایـن هـمـه تـردیـد سـیـه ، به رنگ باور بزنـی ؟ هـنـوز وقتش نشده ، کـوک بـه سـازت بـزنـی ؟ با دل هم آهنگ شوی ، سخن ز وصلت بزنـی ؟ هـنـوز بـا خـنـجـر خـود ، نیش بـه ق...

چـمدان بستی و گفتی که ز رفتن نهراسی نـوش جانت نمکی را که تو هـرگـز نشـناسـی گفتی آخر به مـن غمزده هیچی تـو بـرایـم نـه ســـزاوار ثـنـایـی نـه سـزاوار ســپــاســی گفتم ای یار نـدارم بـه عقـب راه گـریـزی بی من از راه به در میشوی از پرت حواسی گفتی ار گیجم و مستم ضرری بر تو نیاید نـرسـان دیـگر از ایـن ب...