شیریم و ببین که قلب ما بی پرواست من با تو و بعد ما ، خدا هم با ماست دنیا همه آن سو و خــدا هـم ایـن سـو من ماندم و دشمنی که محکومِ فناست دانیال علی پناهی برچسبها: رباعی[ جمعه سیزدهم مرداد ۱۳۹۶ ] [ 18:47 ] [ دانیال علی پناهی ] [ ]

با تو چه عاشقانه شد تموم لحظه های من میون کل بـنـده هـا تویـی فـقـط خـدای من یــادتـه نـقـشه مـنـو واسـه شــب تــولــدت ؟ یادته میگفتی منو فقط میخوای واسه خودت؟ اون روزا جای دشت گل میومدم سراغ تو عطر همه گلا تـویـی دنـیـا تـوی چـشای تو تکیه بکن به من که من مثل یه کوه پشتتم فـدای اون روسری آبــــی

یک روز ره جهاد وا خواهد شد دنیا چو زمینِ کربلا خواهد شدیک روز که آغاز طلوعش مهدیست عالم پُرِ از عطر خدا خواهد شدما عافیتیم ، هر که بیمار غم است بر شادیِ ما ، مبتلا خواهد شدما تنگ در ابریشم و در پیله شدیم این شاپرک از پیله جدا خواهد شدای سرور ما ، یوسف زهرا برگرد احکام جهان حکم شما خواهد شد تقدیم ب

تو برو هر چه دلت خواست ز من بد بنویس مـیـگـذارم قـلـمـت نـقــش مــرا بــد بـکــنـد بارها خواستۀ قلـب مـرا رد کـردی میگذارم که دلت دست مرا رد بکند گفته بودند به رفتار من عادت کردی میروم تا به نبودم دلت عادت بـکـنـد کاش این عشق تبی بود وبایی چیزی تا به معشوقه دمی چند سرایت بکند گرچه تلخ است

سلام بچه ها راستش توی تلگرام یه چالش جدید گذاشتیم بین دوستان که خیلی جالب بود برام . قانونش این بود که شعر های اصیل فارسی رو تبدیل به شعر طنز کنیم . شعر منم اینه که امیدوارم خوشتون بیاد . خودمون که با دیدن شعرا از خنده روده درد گرفتیم شاهنامه فردوسی : بیژن و منیژه منیژه منم دخت افراسی

کاش بر سنگ مزارم بنویسند : او خـسـتـه تـریـن عـابـر دنـیـای شـمـا بود حسرت به دلی بود که از خویش رها بود امـروز در این گور مراد دل خـود یـافـت چـون مـنـتـظـر و عـاشـق دیـدار خـدا بود دانیال علی پناهی برچسبها: رباعی[ دوشنبه بیست و نهم خرداد ۱۳۹۶ ] [ 17:33 ] [ دانیال علی پناهی ] [ ]

عظیمی و عزیز و بیکرانی حـرامـت شـد تمـام زندگانی ذُکـــای آســمــان الـتـهـابـی ز ایمان ساختی با هر خرابی رفاقت کردی و شد خنجرت سهم که شد بُغـضی میـان هنجرت سهم از این غم تا نوشتی سوخت خودکار ز درد ایـن دل غـمـگـیـن و بــیــمـارعصای حـضـرت موسـی مدد کن دلش را خالی از هر جزر و مد کنرهی را باز کـن

مـن محو تو ام وقتی ، میخـنـدی و میرقصی انگار که بـی عـیـبـی ، انگار که بی نـقـصی گـفـتـی کـه کـنـار تـو ، مـن وصلۀ نـاجـورم ای مرگ مرا دریاب ، تا زنده در این گورم دیگر بـه توانم نیست ، دل کندن و بـرگشـتـن ما ساده دلان را چـه ، بـا مـاهـرخـان گشـتن امـروز غـرورت را ، میخواهی و دلـشـادی من رفـ

نــگــاهــم بـــود درگـیـر نـگــاهـت دو چــشــم آهــو تــو ای روز قــیــامـــت تـو رفـتـی بـا رفـیـق روز عـهـدت مــن ایــنـجـا خـسـتـه و تـنـهـا بـه راهــت تــو از جـمـلـه وفـاداران عـشـقــی ولی ای کاش مهر من به قلبت بود عادت اگـر قـلـب تـو را آن دیـگـری برد نــبــوده در مــــن مــسـ

خوشبختی ما مثل حباب است سراب است هم چشم کمی کور و هم عقل خراب است عــمــریـسـت کـه در بـادیـه دنـبـالـۀ نـانـیـم خـون دل مــا ریخته در جـام شراب اسـت صـد حـیـف زمـیـن قـتـلـگـه خـوبـان اسـت دنــیــا چــو سـیـه چـالـۀ مـظـلـومـان اسـت خـم شـد کـمـر مـرد ، ز نـامــردی نـامــرد مــرد اسـت کــه

کـاش بـی واهمه در صحنۀ طـوفــان بـودی کـاش در قـحـطـی آدم بــاز انــسـان بــودی کاش آندم که به من سختی و غم رو میکرد نـزد مـن بـودی و هــم بـنـدی زنـدان بـودی کـاش یـک روز فـقـط بـا دل مـن میـمـانـدی وز دو چـشـمـان تـرم بغض مـرا میخواندی کــاش انـدیـشـۀ تــو هــیــچ بـجـز یار نـبـود کاش جز

دختری ماه جبین حوری فردوس برین همه عالم بود فرهاد و فقط او شیریـن پسری دیـد و پسندید و دلش باخت به او همه آینده و رویای خودش ساخت ز او فکر میکرد که شهزاده زیبای خیالاتش بود مــرد رویــایــی او هــمــدم فـردایـش بـود پسرک بی خبر از عشق چنین مه رویی پی دنیای خودش بـود دمـی هـر سـویـی دختر آن

ببین یک کـوه از ماتـم شـدم من غریب و بی کس اعظم شدم من چنین محکوم حبس غم شـدم من چه بد تنها در این عالم شـدم من فدای دسـتـهـای مـهـربـانت فدای بوسه از اعماق جانت سرم را شیره میمالم که رفتی چه آسان میکنم بر دل خیانـت چه شبها بغض ها را قورت دادم چـه ایـامـی بـه مـرگ امـیـدوارم چه قانون عجی

هر چه مغرور شوم خاک سر کوی تو ام در پی عطر خوش خرمـن گـیـسوی تو ام گـرچـه رفتم ز غمت دورترین جای جهان تـو مـرا یـار بـخـوان یـکسره پهلوی تو ام دانیال علی پناهی برچسبها: رباعی[ پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت ۱۳۹۶ ] [ 1:44 ] [ دانیال علی پناهی ] [ ]

صد بار به کرسی حکومت بـنـشـسـتـنـد دنــیــا بــه خـدا طـاقـت نـیـرنـگ نـدارد صندوق به صندوق پر از رای شـد امـا این یوسف زهراست که یک رای ندارد دانیال علی پناهی تقدیم به امام آواره ، مظلوم ، غریب و تنهایم ، مهدی برچسبها: مثنوی[ سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ ] [ 2:40 ] [ دانیال علی پناهی ] [ ]

به نام ریشــــــــــــــــه احساس قلبم به گلبرگِ بــــــــه دست حساس قلبم به نام روزهــــــــــــــــــــــای مهربانی کـــــــه با آن طی شده عمر و جوانی به نام این دل از عشــــــــــــــق لبریز کــه هر دم ریخت همچون برگ پاییز به نام سادگی همــــــــــــــــراه عادت به نام نارفیـــــــــــــــــــقا

یـکـی هـر روز مـیـگـردد پی نان یکی سیر است و فارغ از غم آن یکی دنبال پول و منصب و جاه یـکـی دنـبـال نـام نـیـک انـســان یکی شب تا سحر از درد ناله غم عالم به دورش گشته هاله یکی از فرط بی دردی مریض است یـکــــی پــژمــرده از انــدوه ژالــه یکی غرق می و احوال مستی بخـنـدد از ته قـلـبـش به هستی یکی وا

بـکـن آویزۀ گوشـت کـه مـن تنهات نمیذارم اگه با اون ولت کردم هواتو صد رقم دارم برو اما یه شرطی رو باید امـضـا کـنـی قبلش که تا هستی و من هستم ضمانت میکنی بعدش نبینم بعد عقـدت عـقـده رو قلب تـو میکاره نبینم دوستش داری ولی اون از تو بیزاره نبینم سیلی از مردی که دوسش داشتی خوری نـبـیـنـم زندگـیـ

بـــدون مــــــــن مـــــرو مـــــرو نــشـیـن کــنــار مــن کــنــار مـــن بـــه عـهـد مــــن بــمــان بــمــان نکن جدایی از خیال من خیـال من دوبــاره مــی بــریــز مـی بـریـز که ساقی است یـار مــن یــار مــن خـــزان مــشــو خــــزان مــشــو تــویـــی بــهــار مــن بــهــار مــن شــدم عـجـیـب عـاشـق...

مـا چو از غـیـر نـدیـدیـم سـر انـجام سخن وقت آن است که با غیر تو صحبت نکنیم چـونـکـه ابـلـیـس بـه مـا وعدۀ پوشالی داد از در خـویـش بـرانـیـم و مـحـبـت نکـنیـم مــا دروغــیــم اگـر راه صـداقـت نـرویــم گاه با خـویشـتـن خـویـش صـداقـت نـکنیـم نـفرت از آیینه داریـم نـه از زشـتـی خـود بـاز آیـیـنـه شـکـ...