مـغـرور

تـو کـه در عـشـوه گـری شهرۀ آفاق جهانـی

بـه گمانت که بماند به رُخت حُسـن جـوانـی؟

زن زیـبـایـی و مـغـرور بـه زیبایی خویشـی

بـه خـدا هـیـچ نـمـانـد ز تـو نـامـی و نـشانی

تو اگر رهرو دینی و اگر رهـرو فـرهـنـگ

همچو پروینی و سیمین که در این دِیر بمانی

جـمـلـگـی جـنـس مـونث پـی زیبایی خویشند

و هوا خواه زر و سیم و تو هم در پـی آنـی

تو همان دختر لج بازی و با کبر و غروری

که مرا از غم تو بغض و سرشکیست نهانی

کـاش تا کشتی تـو بشکند و تـا بـه هـمـیـشـه

بـه کـنـارم بـنـشـیـنـی و مــرا هـم بـنـشـانــی

دانیال علی پناهی