اعتراض

جــوانــی نیمه شـب در قلب صحـرا *** صــدا مـیـزد بـه نـجـوایــی خدا را

کـه یـا رب آفــریــدی کـهـکـشـان را *** چــه زیـبـا سـاخـتـی سـیـاره ها را

چـــه روشن ساختی شمس و قمر را *** چـــراغ آســمــان سـتـاره هــــا را

چـــه خـوش آواز کـردی بـلـبلان را *** پر از گل کرده ای این دشت ها را

یـکی را ساختی چون مور کـوچـک *** عــظــیــم الـجـثـه کـردی فیل ها را

ز نـورت ســاخـتـی کُـــل مـلـــائـک *** کـه هـر یـک حـمـد گـویند و ثنا را

مــیــان ایــن هـــــــمـه زیـبـایـی امــا *** بـیـاوردی تــــــو انـسـان دو پــا را

چــنــان بـذر گناهی در زمین کاشـت *** کــه مـعـذورم بـگـویـم مـاجـــرا را

چه میشد جای این موجود خود خواه *** مــیــاوردی کـســی بـی ادعــا را ؟

کــمـان بـر مـیـکـــشـد بـر آسـمـانـت *** بــه ســر مـیـپـرورد قـتـل خـــدا را

هـزاران فـرعـون و نمرود و قـارون *** ســیــه کـردنـد بـخـت نـسـل هـا را

بــبــیــن داغ دل و درد یـتـیـمـــــــان *** بـبـیـن فـریـاد و اشـک بـی صدا را

صــدای هــق هــق زنــهــای مـظلـوم *** صــــدای خــنــدۀ نـــامــرد هــا را

چــه شـبـهـا بـغـض مـیکردم بـرایش *** چــه شــبـها جای او خواندم دعا را

چــه شـبـهـا نـالـه مـیکردم به جـایش *** گــهـــی فــریــاد کـردم درد هـا را

چــه سـخـتـی ها کشید از درد شلاق *** کـــه دردش مـیـشـکـافـد دیـن ما را

بـه نـاگـه نـوری از بـالا زمین خورد *** که روشن کرد نـورش دشت ها را

صــدایــی گـفـت بـا مـن : بـنـدۀ مــن *** کــفــایــت مـیکـنـم مـــن بنده ها را

خــداونــدی نـیـامـوزی تــو بـــر مـن *** حــکــیــمِ قـــادرِ دور از خــطا را

چــه ایــامی کـــه دادم روزی ات را *** بـرایـت رفـع مــیــکــردم بــــلا را

بـــرایــت ســاخـتـم دنـیـای زیــبــــــا *** هـــزاران نـعـمـت بـــی انـتـهــا را

اگــر مــومــن شوی یا کافری سخت *** نــیــایــد گـــرد ، عرش کـبـریـا را

پــیــمــبــر هــــا فـرسـتـادم بــرایــت *** کــه تــا قــدری بـبـیـنـی عدل ما را

بـــرایــت بــاز بــود آغــوشــم امــــا *** زدی پس دست جود و فضل ما را

بــه هــر جــا ظـلـم دیدی کفر کردی *** نــدانــسـتـی تــو حکمتهای مــــا را

کــســی را امـتـحـان صـــبـر کــردم *** بــه کــفـــر کـافـری دادم جـــزا را

بــه صــبــر عـده ای دادم مـقـــامــی *** بــه ظــلـــم ظـالمـی دادم ســـزا را

بــرایــت عـاشــــــقـی دلــداده بــودم *** ولـــی دل سنگ خواندی تو خدا را

چـــه شـبـهـا در اذان کــردم صدایت *** کــه دســت تـو بـگـیرد دست ما را

چــه شـبـهـا درد خـــود با خلق گفتی *** شـــدی غـافـل تـو تـاثـیـر دعـــا را

تــمــــام بـنـده هـایـم را گــنـاهـیـسـت *** ولـــیــکــن بــاز بخشـیـدم شـمـا را

جـــوان از اشـک جـایــــی را نمیدید *** فــقــط مـیـگـفـت ادرکـنـی نـــگارا

از ایـن پـس مــن رضایت را رضایم *** دل مـــن رام دسـت تــوســت یـارا

دانیال علی پناهی