خونۀ مادر بزرگه

 

 

خونۀ مادر بزرگه هزار تـا غُصـه داره

 

غم دیگه از رو سقفش ، سایه برنمیداره

 

بدون مادر بزرگ ، بهارامون خزونه

 

آخه کی مثل مادر ، دردامونو میدونه ؟

 

خـونـۀ مـادر بزرگـه دیگـه رونـق نـداره

 

درد و غمِ تنهایی از رو دیواراش میباره

 

خـونـۀ مادر بـزرگـه ، امـروز شـده خـرابـه

 

اون کوچه بی مادر بزرگ واسه همه عذابه

 

درخـت تو حـیـاطـش دیــگــه ســـایـه نـداره

 

آفتابش دیگه هر صبح ، یه روز شوم میاره

 

دنیا بدون مادر ، هر روز چه سوت و کوره

 

دیـگه نمیشه بـارون ، ایـن دردا رو بـشـوره

 

اونی که روح پاکش ، امـروز تـو آسـمـونه

 

گاهی میبینه بچش ، اشک میریزه تو خونه

 

خونۀ مادر بزرگـه یه خـونۀ رو آبـه

 

خونه که مادر نداره یه خونۀ خرابه

 

شبا که بغض و گریه ، امونمو بریده

 

میپرسم از خدا که ، مادرمو کی دیده

 

یعنی الان کجاست و امروز چه حالی داره ؟

 

این فکرا دیگه هیچ وقـت ، راحتم نمیذاره

 

خـونـۀ مادر بـزرگـه دیـگـه صـفا نداره

 

خودش همیشه بم میگفت دنیا وفا نداره

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به یاد مادر بزرگ مرحومم

 

 

 

 

دانیال علی پناهی