بن بست

دلـشـوره دارم از نـگـاه نـافـذ تـو

جان و دلم با یکدگر آتش بگیـرد

میترسم از برق نگاهت قلب عاشق

با دیدنت جان از تن سرکش بگیرد

میدانم از عمری که تو در آن نباشی

خـیـری نمیبـیـنـم مـگـر انـدوه مـردن

آیینه جانـم تـرک خوردسـت بـی تـو

گاهی دلی را باید از بن بست بردن

دانیال علی پناهی

برچسبها: مثنوی