فرشتۀ محزون

عظیمی و عزیز و بیکرانی

حـرامـت شـد تمـام زندگانی

ذُکـــای آســمــان الـتـهـابـی

ز ایمان ساختی با هر خرابی

رفاقت کردی و شد خنجرت سهم

که شد بُغـضی میـان هنجرت سهم

از این غم تا نوشتی سوخت خودکار

ز درد ایـن دل غـمـگـیـن و بــیــمـار

عصای حـضـرت موسـی مدد کن

دلش را خالی از هر جزر و مد کن

رهی را باز کـن بهر عبورش

چقدر این درب ها بستند رویش

برایش سخت کن امشب دعایی

ز داغـش نــالــه ای و ربـنـایـی

تقدیم به ( مهربانو )

دانیال علی پناهی

برچسبها: مثنوی