صاحب آرزو

هر که کنارت بپرد ، صاحب بال قو شود

هر که ، که نامت ببرد ، صاحب آبرو شود

هر که به عشقت برسد ، درب بهشت کوفته

صاحب آمال زمین ، صاحب آرزو شود

باده ی تو مست کند ، این همه آدم از زمین

هر که تو ساقی اش شدی ، باده خور سبو شود

یوسف زهرا که تویی ، یوسف مصر را چکار ؟

او که ز زیبایی تو ، پاک بی آبرو شود

مریض گشتم از غمت ، پس تو کجایی عشق من ؟

هیچ مخواه صورتم ، زردیِ رنگ و رو شود

یقین کنم به آمدن ، دل به ظهور خوش کنم

تا که بیایی عالمی ، جهنم عدو شود

متنقم خون حسین و مادرت فاطمه ای

جهان ز لطف روی تو ، دوباره زیر و رو شود

دانیال علی پناهی

تقدیم به مردی که هر شب از درد ما گریه میکند

و ما او را کاملا فراموش کردیم ....

.