روزهایم آفتابی نیست

یه روزی تو بهشت آسوده بودیمسرای جاودانو دیده بودیمغمی از ریشه ماها رو نمیزدتبر یا تیشه ماها رو نمیزدنبود هرگز برامون دل گرفتننبود این مرگ و این محفل گرفتنتا آدم از درخت میوه ای خوردکه انگار آسمون اونجا ترک خوردزمین شد تکیه گاه امن آدمکه تا امروز شد غرق از می غمهزاران جنگ و ظلم و جور و بیدادکی تا این حد بدی رو یاد ما داد؟ که ای کاش اون درختو میبریدنیا حتی اونو آتیش میکشیدناگه ادم میدونست حال ما روغمای تا ابد بی انتها رودیگه هرگز از اون میوه نمیچیدفقط یک عیش کوتاهو نمیدیدبه دور اون درخت دیوار میساختروی دیوار تیغ و خار میساختهمه روزامونو تیره نمیکردغما رو بر بشر چیره نمیکردماها امروز آواره نبودیمدیگه مفلوک و بیچاره نبودیمبرای هر کدوم از ما یه خونهیه قصری که نوکش تا آسمونهنبود این خشکسالی، جنگ، ...

پسر شیر خــدا ، جـان بـه فـدای غــم تـو اینچنین خسته و شوریده چـرا میگردی ؟ لـشـگـر کـفـر دگــر وارد ایـمــان نـشــود تو به گوش کرشان موعظه هـا میبندی ؟ گـرچـه هـر ظلـم به جـان تو روا میدارند تو ز منکر بکنی نـهـی و بـه راهِ پندی ؟ آه بـیـمــار شـدی از غـم ایـن لـشـگـریـان گرچه سرخست رخت باز تو اما زردی گرچه گرم است زمین زیر نگاه خورشید زینب از نبض تو فهمید که دیگر ...